تبلیغات
کاملترین بانک مقالات فارسی آسیب شناسی گفتار و زبان - بیماری پارکینسون (علل علائم عوارض پیشگیری درمان)

بیماری پارکینسون (Parkinson’s Disease یا PD) برای اولین بار توسط دانشمند بریتانیایی دکترجیمز پارکینسون (James Parkinson) در سال ۱۸۱۷ میلادی توصیف شد او نام این بیماری را “فلج‌لرزان” نامید كه امروزه آن را تحت عنوان بیماری پاركینسون می‌شناسند .

بیماری پاركینسون یك بیماری دستگاه عصبی مركزی در بزرگسالان مسن تر كه مشخصه آن سفتی عضلانی پیشرونده تدریجی ، لرزش و از دست رفتن مهارت های حركتی است . این اختلال هنگام رخ می دهد كه نواحی خاصی از مغز توانایی خود در تولید دوپامین (یكی از ناقلین عصبی در مغز) را از دست می دهند.


پاركینسون از جمله بیماریهای مغز و اعصاب در سنین بعد از ‪ ۶۰‬سالگی است از هر ‪ ۱۰۰‬نفر بالای ‪ ۶۰‬سال یك نفر به پاركینسون مبتلا می‌شوند.البته این بیماری گاه در افراد جوانتر هم دیده می‌شود كه پنج تا ‪ ۱۰‬درصد بیماران را تشكیل می‌دهند.

بعد از آلزایمر، پاركینسون شایع‌ترین بیماری مخرب اعصاب به حساب می‌آید پاركینسون بیماری مزمن و پیشرونده‌ای است كه در آن سلولهای ترشح‌كننده دوپامین در جسم سیاه در مغز می‌میرند و در فقدان دوپامین حركات بدن نامنظم می شود.

پاركینسون بر اساس دو علامت یا بیشتر از چهار علامت اصلی بیماری مشخص می شود. ارتعاش و لرزش دست و پا در حالت استراحت ، كندی حركات ، سختی و خشك شدن دست و پا و بدن و نداشتن تعادل این چهار علامت اصلی را تشكیل می‌دهند.

در مراحل اولیه بیماری، ارتعاش اندام ملایم و معمولا در یك طرف بدن وجود دارد و احتیاجی نیز به درمان ندارد اما با پیشرفت بیماری فردی كه دست لرزان خود را در جیب یا پشت خود پنهان می‌كند یا چیزی را برای كنترل ارتعاش مدام در دست می‌گیرد، دیگر قادر به پنهان كردن لرزشهای شدید اندام به ویژه به هنگامی كه می‌خواهد تمركز بیشتری به خود دهد نیست.

لرزش معمولا بیش از هر محدودیتی تاثیر منفی بر روان بیمار دارد. كم كم تكه كردن غذا ، لباس پوشیدن ، اصلاح و استحمام وقت زیادی از بیمار می‌گیرد حركات بیمار مثل نشستن و برخاستن از صندلی و راه رفتن او اهسته می‌شود و بیمار حالت قوز پیدا می‌كند، صدای او یكنواخت و نگاه او خیره و بدون احساس می‌شود.

پیشرفت پاركنیسون معمولا تدریجی است و سرعت آن از فردی به فرد دیگر فرق می‌كند.

هدف از درمان بیماران با داروی ال‌دوپا، جلوگیری از ناتوان شدن و از كار افتادگی بیمار مبتلا است. اغلب این بیماران نیازمند دریافت داروهای اعصاب و روان نیز هستند.

در چنین روزی در سال ‪” ۱۸۶۳‬هوگو مونشتربرگ” روان شناس و فیلسوف آلمانی الاصل آمریكایی، یكی از پیشگامان رفتار گرایی و یكی از بنیانگذاران طب كار و پزشكی صنعتی متولد شد.

او یكی از نخستین كسانی است كه به تاثیرات فیزیكی و اجتماعی بر نیروی كار و مشكلات و خستگی كارگران توجه كرد.

تا پیش از ساخت داروی “ال -دوپا” در ‪ ،۱۹۶۸‬درمان بیماری پاركینسون از طریق جراحی پدانكولوومی انجام می‌شد.

علایم شایع
لرزش ، به خصوص در حالت عدم حركت اندام
سفتی عضلانی و كندی حركت در كل بدن
راه رفتن نامتناسب به حالتی كه پاها به زمین كشیده می شوند و فاصله پاها از هم بیشتر از حالت طبیعی است .
قامت خمیده
از بین رفتن حالت چهره
تغییرات صدا؛ صدا ضعیف و بم می شود.
اختلال بلع ، آبریزش دهان
توانایی ذهنی تا مراحل پیشرفته بدون تغییر می ماند و در مراحل پیشرفته به آهستگی كاهش می یابد.
افسردگی ، عصبی بودن

این بیماری بر اساس چهار علامت مخصوص آن مشخص می شود:
• ارتعاش دست و پا در حالت استراحت (لرزش بیمار همزمان با ارتعاش دست و پا در حالت استراحت)
• آرام شدن حرکت (برادیکینسیا / Bradykinesia)
• سختی حرکت (و خشک شدن) دست و پا یا بدن
• تعادل بد (تعادل ضعیف)

در حالی که دو یا بیشتر از این علایم در بیمار دیده شود، مخصوصا ً وقتی که در یک سمت بیشتر از سمت دیگر پدیدار شود، تشخیص پارکینسن داده می شود مگر اینکه علایم دیگری همزمان وجود داشته باشد که بیماری دیگری را نمایان کند. بیمار ممکن است در اوایل، بیماری را با لرزش دست و پا یا با ضعیف شدن حرکت احساس کند و دریابد که انجام هر کاری بیشتر از حد معمول طول می کشد و یا اینکه سختی و خشک شدن حرکت دست و ضعف تعادل را تجربه می کند. اولین نشانی های پارکینسون مجموعه ای متفاوت از ارتعاش، برادیکنسیا، سفت شدن عضلات و تعادل ضعیف هستند. معمولا ً علایم پارکینسون ابتدا در یک سمت بدن پدیدار می شوند و با گذشت زمان به سمت دیگر هم راه پیدا می کنند.

تغییراتی در حالت صورت و چهره روی می دهد، از جمله ثابت شدن (fixation) حالت صورت (ظاهرا ً احساسات کمی بر چهره نمایان می شود) و یا حالت خیرگی چشم ( به دلیل کاهش پلک زدن). علاوه بر این ها، خشک شدن شانه یا لنگیدن پا در سمت تحت تاثیر قرارگرفته عوارض دیگر (عادی) این بیماری است. افراد مسن ممکن است نمایان شدن یک به یک این نشانه های پارکینسون را به تغییرات افزایش سن ربط بدهند، ارتعاش را به عنوان “لرزش” بدانند، برادیکنسیا را به “آرام شدن عادی” و سفت شدن عضلات را به “آرتروز” ربط بدهند. حالت قوز (stooped) این بیماری را هم خیلی از این افراد به سن یا پوکی استخوان (osteoporosis) ربط می دهند. هم بیماران مسن و هم بیماران جوان ممکن است بعد از بیش از یک سال که با این عوارض روبرو بوده اند برای تشخیص به پزشک مراجعه کنند.

از هر صد نفر بالای سن شصت سال یک نفر به پارکینسون مبتلا می شود، و معمولا ً این بیماری در حدود سن شصت سالگی آغار می شود. افراد جوانتر هم می توانند مبتلا به پارکینسون شوند. تخمین زده می شود که افراد جوان مبتلا به پارکینسون (مبتلا شده در سن چهل یا کمتر) ۵ تا ۱۰ درصد کل این بیماران را تشکیل می دهند.

ازدست دادن حس بویایی پیش نشانگر بیماری پاركینسون است
بروز اختلال در حس بویایی با ابتلا به بیماری پاركینسون مرتبط شناخته شده است. اكنون یك تحقیق جدید نشان می‌دهد از دست دادن حس بویایی اولین علایم بالینی بیماری پاركینسون را از چندین سال قبل پیش بینی می‌كند.

دكتر وبستر راس سرپرست این تحقیق می گوید غربالگری حس بویایی می‌تواند به تشخیص زودهنگام بیماری پاركینسون قبل از ظهور علایم حركتی این بیماری كمك كند.
راس از نظام مراقبتهای بهداشتی هونولولو و همكارانش اطلاعات مربوط به یك آزمون استاندارد تشخیص بو مربوط به  ۲ هزار و  ۲۶۷ مرد ژاپنی تبار را كه در یك تحقیق پیری شركت كرده بودند مورد ارزیابی قرار دادند.
تمام این افراد در زمان شروع تحقیق فاقد زوال عقل یا علایم بالینی پاركینسون بودند.
شركت‌كنندگان در این تحقیق كه میانگین سن آنان  ۸۰ سال بود مدت هشت تحت نظر قرار گرفتند.
طی این مدت بررسی در  ۳۵ مرد بیماری پاركینسون تشخیص داده شد. میانگین سرانه بروز این بیماری  ۶/۲۴ مورد در هر  ۱۰ تن است. میانگین زمان تشخیص این بیماری چهار سال و میانگین سن بیماران  ۸۳ سال است.
از در نظرگرفتن تاثیر بالقوه سن در ابتلا به این بیماری، میزان سرانه ابتلا به پاركینسون برای كسانی كه بالاترین امتیاز تشخیص بو را داشتند  ۴/۸ در هر  ۱۰ هزار تن بدست آمد درحالی كه در كسانی كه پایین‌ترین امتیاز تشخیص بو را كسب كردند  ۵/۵۴ مورد در هر  ۱۰ هزار تن در سال بود.
مردانی كه كمترین قدرت بویایی را داشتند  ۲/۵ برابر كسانی كه قویترین حس بویایی را داشتند به پاركینسون مبتلا شدند.
این تحقیق نشان داد بروز اختلال در حس بویایی ابزار غربالگری مفیدی برای شناسایی افرادی است كه در مراحل بعدی عمر در معرض ابتلا به پاركینسون هستند.
این تحقیق در صورت امكان توقف یا كند كردن پیشرفت بیماری اهمیت زیادی خواهد داشت.
مشروح این تحقیق در شماره ماه فوریه ۲۰۰۷ میلادی سالنامه نرولوژی منتشر شده است.

تست تشخیصی این بیماریدر حال حاضر تست خون یا بررسی های آزمایشگاهی دیگری برای تشخیص این بیماری در دسترس نیست. پزشکان گاهی بررسی نورولوژیک و اسکن مغز را برای اطمینان از عدم وجود بیماری های دیگر توصیه می کنند. تشخیص بیماری معمولاً مبتنی بر معاینه فیزیكی است . بررسی های طبی برای رد سایر اختلالات ممكن است توصیه گردد.

پیشرفت بیماری پارکینسون

بعد از بیماری آلزایمر (Alzheimer)، بیماری پارکینسون معمولترین بیماری مخرب اعصاب (neurodegenerative) به حساب می آید. پارکینسون یک بیماری مزمن و همیشه در حال پیشرفت است. این بیماری نتیجه از بین رفتن یا ضعیف شدن و لطمه خوردن سلول های عصبی در مغز میانی (سوبستانتیا نیگرا – substantia nigra) است. این سلول های عصبی ماده ای به نام دوپامین، ترشح می کنند. دوپامین پیام های عصبی را از سوبستانتیا نیگرا (مغز میانی) به بخش دیگری از مغر به نام کارپوس استراتوم (corpus stratum)، می برد. این پیام ها به حرکت بدن تعادل می بخشند. وقتی سلول های ترشح کننده دوپامین در سوبستانتیا نیگرا (substantia nigra) می میرند، مراکز دیگر کنترل کننده حرکات بدن نامنظم کار می کنند.

این اختلال ها در مراکز کنترل بدن در مغز باعث به وجود آمدن علایم پارکینسون می شوند. اگر ۸۰% سلول های ترشح کننده دوپامین از بین بروند، علامتهای پارکینسون پدیدار می شوند. علایم پارکینسون در مراحل اولیه بیماری ملایم و بیشتر اوقات در یک سمت بدن دیده می شوند و گاه حتی احتیاج به درمان پزشکی ندارند. ارتعاش در حالت استراحت یک علامت ویژه بیماری پارکینسون است، که یکی از معمولترین علایم های پارکینسون به حساب می آید. ولی بعضی از مبتلایان پارکینسون هیچ وقت با این مشکل برخورد نمی کنند. بیماران ممکن است دست لرزان خود را در جیب یا پشت پنهان کنند یا چیزی را برای کنترل ارتعاش در دست نگه دارند. لرزش می تواند بیشتر از هر محدودیت جسمی دیگر اثر منفی روحی داشته باشد.

با مرور زمان علایم اولیه بدتر و وخیم تر می شوند. یک رعشه ملایم تبدیل به یک ارتعاش مزاحم و ملموس می شود. ممکن است تکه کردن غذا و استفاده از دست مرتعش به مرور زمان سخت تر شود. برادیکینسیا (آرام شدن حرکت) به مشکلی کاملا محسوس بدل می شود که محدود کننده ترین علامت و اثر پارکینسون است. آرام شدن حرکت می تواند مانع انجام عادات روزانه شود: لباس پوشیدن، ریش زدن و یا حمام کردن ممکن است وقت بسیار زیادی از روز را بگیرند. تحرک ضعیف می شود و مشکلاتی بوجود می آورد مانند نشستن و برخاستن از صندلی یا اتومبیل، و یا غلتیدن در رختخواب. راه رفتن آهسته تر می شود و بیمار حالت قوز پیدا می کند ( سر و شانه به طرف جلو تمایل پیدا می کند). صدای بیمار یک نواخت می شود. کمبود تعادل می تواند باعث افتادن بیمار شود. دست خط ریزتر (میکروگرافیا – micrographia) و ناخوانا می شود. حرکات غیرارادی مانند حرکت دست در حال پیاده روی کم می شود.

علایم پارکینسون معمولا ًدست یا پای یک طرف بدن اختصاص دارد ولی با مرور زمان به دست یا پای سالم همان طرف هم سرایت می کند. این علایم پیشرفت می کند تا سمت دیگر بدن را هم تحت تأثیر قرار دهد. معمولا ً این پیشرفت تدریجی است اما سرعت این پیشرفت از بیمار تا بیمار تفاوت دارد. مهم است که بیماران پارکینسون در حال پیشرفت علایم با پزشک خود صحبت و مشورت کنند تا پزشک بتواند درمان را برای بیمارش فراهم کند زیرا بدن هر بیمار به طور مختلف و متفاوت به داروهای گوناگون واکنش نشان می دهد. هدف از درمان برای بیماران از بین بردن علایم نیست بلکه تحت کنترل درآوردن عوارض است. این امر می تواند به بیمار کمک کند تا مستقل عمل کند و یک کنترل مناسب برای این بیماری مزمن بوجود آورد. این بیماری از بین نخواهد رفت ولی کنترل عوارض آن می تواند تا حد زیادی جلوی ناتوان کردن و از کار افتادگی را بگیرد.

بیماران پارکینسون اغلب از این موضوع که بیماری آنها همواره در حال پیشرفت است، آگاه هستند و این موضوع می تواند باعث نگرانی شدید آنها شود. مبتلایان پارکینسون ممکن است بخواهند خود و مشکلات خود را بیش از حد نیاز تحت کنترل درآورند و خود را با دیگر افراد مبتلا مقایسه کنند. نگرانی در مورد پیشرفت بیماری و امکان ادامه کار هم غیرعادی نیست.

پیشگویی و تخمین زدن پیشرفت این بیماری در یک بیمار مشخص غیر ممکن است. سرعت پیشرفت و محدودیت های جسمی و روحی در بیماران مختلف متفاوت است. نوعی راهنمایی برای تشخیص پیشرفت این بیماری در بیماران مختلف بر اساس پیشروی بیماری از زمان تشخیص وجود دارد ولی این تنها در حد یک پیشنهاد است.

وقتی محدودیتهای جسمی پارکینسون به حدی برسد که کارهای روزمره سخت شوند، درمان علایم پارکینسون آغاز می شود.

علل
علت این اختلال در اغلب موارد ناشناخته است . بعضی موارد آن ناشی از داروهایی نظیر فنوتیازین ها؛ آسیب مغزی ؛ تومورها؛ آنسفالیت پس از آنفلوانزا؛ عفونت با ویروس های دارای رشد آهسته ؛ یا مسمومیت با مونواكسیدكربن (احتمالاً) می باشد.

ژن LRRK۲ شایع‌ترین علت ژنتیكی هر دو نوع خانوادگی و غیرقابل پیش‌بینی پاركینسون است.

محققین دانشگاه جان هاپكینز به پروتئینی دست یافته‌اند كه ممكن است بهترین هدف برای مبارزه با بیماری پاركینسون باشد.

پایگاه اینترنتی دانشگاه جان هاپكینز اعلام کرد ، طی سال گذشته (  ۲۰۰۷ میلادی )مشخص شد كه ژن مولد این پروتئین كه LRRK۲ نامیده می‌شود شایع‌ترین علت ژنتیكی هر دو نوع خانوادگی و غیرقابل پیش‌بینی پاركینسون است. با این حال تاكنون كسی نمی‌دانست پروتئین مربوط به این ژن چه كاری با سلول‌های مغزی انجام می‌دهد و آیا می‌توان آن را دستكاری كرد یا خیر؟

بر همین اساس اكنون محققین دانشگاه جان هاپكینز متوجه شده‌اند كه پروتئین LRRK۲ بخشی از یك گروه از پروتئین‌هاست كه به نام كیناز شناخته می‌شوند و مانند بقیه اعضای این خانواده به كنترل فعالیت‌های سایر پروتئین‌ها از طریق انتقال گروه‌های كوچكی به نام فسفات‌ها به داخل آنها كمك می‌كنند. این تحقیق همچنین نشان می‌دهد كه دو نوع جهش مربوط به پاركینسون در این ژن باعث افزایش فعالیت انتقال فسفات به داخل پروتئین‌های فوق می‌شود

بیماری پاركینسون و حمله خواب ‪ Narcolepsy‬با یكدیگر وجه مشترك دارند.

این مطالعه كه در شماره ژوئن ۲۰۰۷ مجله “مغز” منتشر شده است نشان می‌دهد كه افراد مبتلا به پاركینسون باید تحت یك دوره درمان بالینی متفاوتی قرار گیرند كه احتمالا علائم خواب آنها را بهبود می‌بخشد.

“جری سیگل” از “موسسه علوم عصبی و رفتار انسانی سمل” در دانشگاه كالیفرنیا و “توماس سنیكال” متخصص اعصاب در همین دانشگاه تعیین كرده‌اند كه بیماران مبتلا به پاركینسون تا ‪ ۶۰‬درصد از سلول‌های مغزی حاوی “پپتید هیپوكرتین” (‪ (peptide hypocretin‬را از دست می‌دهند.

در سال ‪ ،۲۰۰۰‬تعدادی از محققان علت حمله خواب را كاهش هیپوكرتین كه تصور می‌شود در تنظیم چرخه خواب حائز اهمیت است، معرفی كردند.

به گفته سیگل، گزارش اخیر به یك علت مشترك اختلالات خواب اشاره می‌كند كه با این دو بیماری در ارتباط است و نشان می‌دهد كه درمان بیماران مبتلا به پاركینسون با استفاده از هیپوكرتین و یا آنالوگ‌های هیپوكرتین می‌تواند این علائم را از بین ببرد.
عوامل افزایش دهنده خطر
گرچه عوامل افزایش خطر ناشناخته است و تحقیقات آکادمی در کتاب های مرجع ذکر نشده است ولی در چند سال اخیر تحقیقات مختلف احتمال تاثیر موارد زیر را نشان می دهد لازم به ذکر است این تحقیقات در سال ۲۰۰۷ میلادی ( ۱۳۸۶ شمسی ) انجام شده و در سمینارهای پزشکی و مجلات علمی ارائه شده است :

حشره كش ها خطر ابتلابه بیماری پاركینسون را افزایش می دهند
بر اساس گزارش محققان آمریكایی كه بر روی ۶۰۰ بیمار مبتلابه پاركینسون مطالعه كرده بودند، اعلام كردند: حشره كش ها خطر ابتلابه بیماری پاركینسون را افزایش می دهند. محققان آمریكایی پس از مطالعه بر روی ۶۰۰ بیمار اعلام كردند: افرادی كه در معرض حشره كش ها قرار می گیرند ۱/۶ برابر بیشتر از دیگران در خطر ابتلابه پاركینسون قرار دارند.

مصرف چربی‌های اشباع نشده، خطر ابتلا به بیماری پاركینسون را كاهش می‌دهد
مطالعات اخیر نشان داده‌اند كه رژیم‌های غذایی حاوی مقادیر بالای چربی‌های اشباع نشده، خطر ابتلا به بیماری پاركینسون را كاهش می‌دهد.
رژیم غذایی مدیترانه‌ای كه شامل انواع سبزی، میوه و حبوبات است خطر ابتلا به بیماری پاركسیون را كاهش می‌دهد.
یافته‌های جدید محققان نشان می‌دهد افرادی كه از رژیم‌های غذایی حاوی مقادیر بالای چربی‌های اشباع نشده استفاده می‌كنند، ۳۰ درصد كمتر از كسانی است كه از این رژیم‌های غذایی استفاده نمی‌كنند به بیماری پاركینسون دچار می‌شوند.
این چربیهای اشباع نشده در رژیم‌های غذایی كه شامل انواع سبزی، حبوبات، میوه و روغن‌های گیاهی است یافت می‌شوند.
بیماری پاركینسون یك اختلال عصبی تدریجی است كه به وسیله كاهش سلول‌های مغزی تولیدكننده دوپامین‌های شیمیایی به وجود می‌آید. نبود این سلول‌ها منجر به از دست دادن كنترل ماهیچه‌های صاف و لرز‌های غیرقابل كنترل می‌شود

کمبود اسید فولیک عاملی برای بروز آلزایمر و پارکینسون
آلزایمر، بیماری فراموشی است، بیماری که دراثر آن فرد قدرت تفکرش را از دست داده و نزدیکان خود را به خاطر نمی آورد و گاهی به دلیل ناتوانی دراستفاده از ذهن می میرد .

طی تحقیقاتی مشخص شد میزان اسید فولیک در خون افراد مبتلا به آلزایمر پائین است و در تحقیق دیگری مشاهده شد مصرف کم سبزیجات سبز رنگ موجب افت اسید فولیک خون و بروز لخته های خونی درمویرگهای مغز و آسیب به بافت مغز می شود که فراموشی را در پی دارد.

همچنین کمبود دریافت اسید فولیک به بروز پارکینسون در موشهای تحت بررسی در آزمایشگاه انجامید .

مطالب فوق اهمیت مصرف اسید فولیک را نشان می دهد

احتمال ابتلا به پاركینسون در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو بیشتر است.

محققان دریافتند احتمال تشخیص پاركینسون در سال‌های بعدی عمر بیماران مبتلا به دیابت نوع دو، ‪۸۳‬ درصد بیشتر از افراد عادی است.

این خطر برای مردان و زنان مساوی است و مستقل از سایر عوامل خطرزا می‌باشد.

محققان در شماره آوریل ۲۰۰۷ نشریه “مراقبت از بیماران دیابتی” نوشتند، دیابت تا حدودی به دلیل ایجاد اضافه وزن خطر ابتلا به پاركینسون را افزایش می‌دهد.

داشتن اضافه وزن و انجام ندادن كافی حركات ورزشی با ابتلا به دیابت نوع دو كه شیوع آن در سراسر جهان رو به افزایش است، ارتباط دارد. دیابت می‌تواند به نابینایی، از دست دادن دست و پا، بیماری قلبی و مرگ زودهنگام منجر شود.

پاركینسون یك اختلال حركتی است كه بر اثر نابودی برخی سلول‌های مغزی بروز می‌كند.

افراد مبتلا به پاركینسون ابتلا به لرزش مبتلا می‌شوند اما این بیماری غیرقابل علاج می‌تواند به فلج و نهایتا مرگ منجر شود.

عوامل اصلی خطرساز برای ابتلا به پاركینسون هنوز شناخته نشده است اما برخی مطالعات نشان می‌دهند كه احتمالا برخی موارد ابتلا به پاركینسون بر اثر قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی مانند آفت كش‌ها بوده است.

تنها در آمریكا حدود یك میلیون نفر دچار پاركینسون هستند.

دكتر “گنگ هو” و همكارانش در موسسه ملی بهداشت عمومی در هلسینكی در فنلاند، وضعیت ‪ ۵۱‬هزار و ‪ ۵۵۲‬مرد و زن فنلاندی ‪ ۲۵‬تا ‪ ۷۴‬ساله را برای مدت ‪ ۱۸‬سال پیگیری كردند.

هیچ‌یك از این افراد در ابتدای این مطالعه بیماری پاركینسون نداشتند.

محققان دریافتند كه حدود ‪ ۶۰۰‬نفر از این افراد در انتهای این مطالعه به پاركینسون مبتلا شدند و در میان آنان ، احتمال داشتن دیابت تقریبا دو برابر افرادی بود كه دچار این بیماری نبودند
پیشگیری
پیشگیری خاصی ندارد.
عواقب مورد انتظار
این بیماری در حال حاضر غیرقابل علاج محسوب می گردد. ولی ، علایم آن با درمان قابل تسكین یا كنترل است . این بیماری طول عمر را چندان كاهش نمی دهد.
تحقیقات علمی علل و درمان این بیماری ادامه دارد و این امید وجود دارد كه درمان های مؤثر و نهایتاً علاج بخش برای آن ارایه گردند.
تحقیقاتی كه به بررسی پیوند بافت جنینی برای درمان این اختلال پرداخته اند نویدبخش درمان مؤثری در آینده بوده اند. با این درمان به نظر می رسد سلول های جدید تولیدكننده دوپامین در مغز با پیوند بافتی جنینی تشكیل گردند.
عوارض احتمالی
زوال عقل
پنومونی (ذات الریه)
یبوست شدید
احتباس ادرار ناشی از داروهای تجویز شده برای درمان این اختلال
افتادن و بروز شكستگی استخوانی
ناتوانی
درمان

 

   


نظرات()

بانک مقالات آسیب شناسی گفتار و زبان

رسول علیدوستی - مرکز آموزش عالی علوم پزشکی وارستگان